De absolute grens van de mogelijkheden die je hebt met je denken

Er lijkt geen einde te komen aan de mogelijkheden die je als mens hebt. Lijkt, want in de werkelijkheid is die grens er wel. 

De absolute grens die jij met je denken hebt, wordt niet bepaald door wat je allemaal wel kunt, maar juist door wat je niet kunt. 

  1. Je kan niet weten wat de toekomst brengt.
  2. Je kan niet weten wat een ander denkt en voelt.
  3. Je kan niet in oneindigheid denken.

Drie grenzen die aangeven waar het weten stopt. Binnen die grenzen ligt het speelveld van ons denken, het gebied waar we kunnen weten, begrijpen en beredeneren.

Het speelveld van ons denken

Buiten het speelveld van ons denken vinden we de toekomst, dat wat een ander denkt, voelt en hoe hij of zij gaat reageren en nog veel meer.

Zaken die we in kunt schatten en/of geloven. Weten kunnen we het niet.

Onbewust gaan we dagelijks de grens van het kunnen weten over, op zoek naar antwoorden. Dat doen we met soorten gedachten, de kerngedachten. Voorbij de grens van het speelveld betreden we de wereld van ‘denken zonder kunnen weten’. Omdat we ons niet bewust zijn van die grens, gaan we door met het denken te weten. We denken op die manier ons uit evenwicht en het kan zelfs zo ver gaan dat het mensen sloopt.

Bewust de grens van het speelveld over gaan door herkenning van drie kerngedachten

Met drie soorten gedachten, drie kerngedachten, gaan we wanneer we denken over de grens. Dat zijn:

  1. Niet te beantwoorden vragen
  2. Toekomstgerichte overtuigingen
  3. Niet herkende fantasiegedachten.

Daar bouwen we verwachtingen op, angsten, stress, piekeren. Daar dromen we. Daar vinden we het gelijk. Daar denken we antwoorden te vinden. Het kan niet anders dan, is de hoogste conclusie die we daar kunnen vinden. Velen van ons ervaren het als zekerheid. Het wordt een verwachting. Dan komt de verwachting niet uit. Iets gaat niet door of loopt heel anders. Dan voelen we de teleurstelling, een deel van ons lijden. Hoe groter de verwachting hoe groter de teleurstelling. Het lijden wat we zelf onbewust met gedachten creëren. Verwachting en teleurstelling zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

De herkenning van deze drie kerngedachten geeft de mogelijkheid de gedachtestroom te onderbreken en het gedachtepatroon te herkennen. Daarmee ontstaat elke keer een keuze. Ga ik door met zo te denken, stop ik ermee of buig ik de gedachtestroom om. Blijf ik binnen de grenzen van het speelveld van mijn denken of ga ik er met deze kennis bewust overheen.

Bovenstaande theorie gaat leven in de praktijk.

Geef een reactie