Beoordelingsgesprekken. Hoe objectief zijn ze?

De leidinggevende stapt erop af, is nieuwsgierig, staat open voor veranderingen, vernieuwing en gaat een discussie niet uit de weg. Allemaal omschrijvingen van iemand die meer risiconemend is, behoefte heeft aan nieuwe situaties, uitdagingen en duidelijk proactief.

Tegenover hem zit de medewerkster. Zij heeft een andere invalshoek. Zij is meer risicomijdend. De medewerkster stapt er niet zomaar op af. Die denkt eerst even aan het risico wat ze daarmee loopt, wat de consequenties kunnen zijn.

Zij heeft behoefte aan zekerheid en is gericht op voorkomen. Heeft het liefst een vaste baan en een zekere voorspelbaarheid van wat er gaat gebeuren.

Daar zitten dan twee mensen tegenover elkaar. Ieder met een eigen behoefte die haaks staat op die van de ander. Een situatie die speelt in elke werksituatie.

De beoordeling

Een deel van de mensen, ook in organisaties, is meer risiconemend, een ander deel is meer risicomijdend en nog een deel is beide in gelijke mate. Waar het dikwijls mis loopt is bij mensen met tegengestelde behoeften. Die begrijpen niet van elkaar dat de ander zo anders reageert.

Vanuit de leidinggevende is degene die hij moet beoordelen wel dezelfde medewerkster die in vergaderingen terughoudend (risicomijdend) reageert op ideeën en initiatieven.

Ja maar, hoort hij. (Een uitspraak die je eerder van meer risicomijdende mensen eerder kunt verwachten, dan van mensen die meer risiconemend zijn).

Vanuit zijn behoefte ziet en hoort hij reacties die hij niet heeft en niet van zichzelf kent. Hij zou niet zo snel op die manier reageren. Niet erg proactief van die medewerkster, kan dan al snel de beoordeling zijn.

De vraag: beoordelingsgesprekken, hoe objectief zijn ze, krijgt door deze invalshoek een andere lading. Dan gaat het niet over de leidinggevende en de medewerkster als functionarissen, maar dan gaat het over de mensen achter de functie. Mensen met behoeften die haaks kunnen staan op die van een ander.

Getagd met ,